آیا کاربران ارزهای دیجیتال می‌توانند به زنجیره تأمین پشت کیف‌پول‌های سخت‌افزاری اعتماد کنند؟
تراشه‌های جاسازی‌شده در کیف‌پول‌های سخت‌افزاری لجر (Ledger)، بررسی‌ها و نظارت‌ها را روی واسطه‌هایی که دستگاه‌ها را پیش از رسیدن به دست خریداران (حتی از طریق فروشندگان مجاز) مدیریت می‌کنند، دوباره به جریان انداخته است.
جو گرند (Joe Grand)، پژوهشگر امنیت، روز سه‌شنبه به کوین‌تلگراف گفت که از دارندگان معمولی ارزهای دیجیتال نمی‌توان انتظار داشت که به‌طور واقع‌بینانه بتوانند دستکاری‌های پیچیده در کیف‌پول‌های سخت‌افزاری را تشخیص دهند.
گرند در زمینه امنیت سخت‌افزار تخصص دارد و به بازیابی ارزهای دیجیتال از کیف‌پول‌های قفل‌شده کمک کرده است. کارهای او شامل توسعه تکنیک‌هایی برای دور زدن حفاظت‌های امنیتی و استخراج داده‌ها از تراشه‌های حافظه مورد استفاده در کیف‌پول‌های ساخت شرکت‌های ترزور (Trezor) و کیپ‌کی (KeepKey) است.
گرند گفت: «توضیح دادن این موضوع به مردم که چطور باید به دستگاه‌هایشان نگاه کنند واقعاً سخت است، زیرا حتی افراد فنی مثل من هم تک‌تک دستگاه‌ها را بررسی نمی‌کنند تا ببینند آیا دستکاری شده‌اند یا خیر.»
این نگرانی‌ها روز جمعه و پس از گزارش‌هایی درباره ضررهای ارزی مربوط به دستگاه‌های لجر فروخته‌شده از طریق «کریپتوبیلیس» (CryptoBilis) – یک فروشنده مجاز در اندونزی، مالزی و فیلیپین – مطرح شد. شرکت لجر روز شنبه تأیید کرد که یکی از دستگاه‌های آسیب‌دیده حاوی یک تراشه جاسازی‌شده غیرمجاز بوده است.
به گفته سازنده فرانسوی کیف‌پول‌های سخت‌افزاری، تراشه‌های جاسازی‌شده مخرب در کیف‌پول‌های لجر که توسط کریپتوبیلیس فروخته شده بودند، عبارت‌های بازیابی (Recovery Phrases) کاربران را ضبط کرده و از طریق شبکه‌های تلفن همراه ارسال می‌کردند.
کنترل بیشتر به معنای اعتماد کمتر نیست
کیف‌پول‌های سخت‌افزاری به گونه‌ای طراحی شده‌اند که کلیدهای خصوصی را به صورت آفلاین نگه دارند و خطرات ناشی از حملات آنلاین که کیف‌پول‌های نرم‌افزاری را تهدید می‌کنند، کاهش دهند.
برخی از کیف‌پول‌های سخت‌افزاری به محبوبیت جهانی دست یافته‌اند و شبکه‌های توزیع آن‌ها فرصت‌هایی را برای دستکاری در زنجیره تأمین ایجاد کرده است.
ماتی گرینسبان (Mati Greenspan)، تحلیلگر ارزهای دیجیتال، به کوین‌تلگراف گفت که با وجود فعالیت در این صنعت از سال ۲۰۱۳، هرگز از کیف‌پول سخت‌افزاری استفاده نکرده است؛ زیرا ارزش چندانی در افزودن یک زنجیره اعتماد دیگر نمی‌بیند.
گرینسبان گفت: «وقتی یک کیف‌پول سخت‌افزاری می‌خرید، دارید یک زنجیره اعتماد کاملاً جدید را وارد کار می‌کنید؛ از سازنده گرفته تا تأمین‌کننده و هر کسی که پیش از رسیدن دستگاه به دست شما، آن را لمس کرده است.»
نیک نیومن (Nick Neuman)، مدیرعامل شرکت امنیت بیت‌کوین کاسا (Casa)، گفت که اجتناب کامل از اعتماد به شخص ثالث غیرممکن است. او افزود: «همیشه واسطه‌ای وجود خواهد داشت که باید به او اعتماد کنید» و خاطرنشان کرد که کاربران به جای اتکا به تنها یک ارائه‌دهنده، باید ریسک خود را بین چندین ارائه‌دهنده پخش کنند.
بررسی‌های امنیتی نمی‌توانند همه‌چیز را کشف کنند
ترزور، یکی از رقبای اصلی لجر، اعلام کرد که دستگاه‌های این شرکت تحت بررسی‌های اصالت‌سنجی قرار می‌گیرند و تنها فریم‌ورهای امضاشده را می‌پذیرند، اما اعتراف کرد که این حفاظ‌ها نمی‌توانند دستکاری فیزیکی را به طور کامل رد کنند.
یک سخنگوی ترزور به کوین‌تلگراف گفت: «شما همچنین می‌توانید بررسی کنید که بسته‌بندی و پلمب هولوگرامی دست‌نخورده باشند و به دنبال نشان2های غیرعادی روی دستگاه باشید، اما این بررسی‌ها به تنهایی نمی‌توانند تضمین کنند که دستگاه تغییر نکرده است.»
این شرکت اعلام کرد تراشه‌های جاسازی‌شده‌ی یافت‌شده در دستگاه‌های لجر، چالش متفاوتی ایجاد می‌کنند؛ زیرا اطلاعات را بدون تغییر دادن فریم‌ور از صفحه نمایش ضبط می‌کنند. ترزور گفت که چنین نوع حمله‌ای را روی دستگاه‌های خودش مشاهده نکرده است.
روز سه‌شنبه، ترزور اعلام کرد که به عنوان یک اقدام «پیشگیرانه»، تعداد فروشندگان خود را کاهش خواهد داد.
طراحی‌های کیف‌پول سخت‌افزاری می‌تواند خطرات دستکاری را کاهش دهد
گرند چندین تغییر در طراحی فیزیکی پیشنهاد کرد؛ از بدنه‌های شفاف که قطعات داخلی را در معرض دید قرار می‌دهند تا محفظه‌های مقاوم در برابر دستکاری که مهاجمان را مجبور می‌کند برای پنهان کردن تغییرات، کل بدنه را از نو بسازند.
او گفت: «این کار برای یک مهاجم بسیار دشوارتر خواهد بود که سخت‌افزار اضافی را به دستگاه تزریق کند، زیرا آن‌ها مجبور خواهند شد کل محفظه را دوباره بسازند.»
این پژوهشگر امنیتی همچنین به توصیه‌های طراحی ضدتکدستکاری (Anti-tamper) از دیو جونز (Dave Jones)، مهندس الکترونیک، اشاره کرد؛ در عین حال هشدار داد که نباید تنها به چنین اقداماتی اتکا کرد. این اقدامات ممکن است حملات زنجیره تأمین را دشوارتر کنند، اما ریسک را از بین نخواهند برد.
